Bazı kitaplar var ki insanın hayatında; okuduğu diğer yüzlerce kitaplara rağmen kalbinde özel, silinmez bir iz bırakır; geçen yıllara rağmen hafızasından çıkmaz, etkilendiği andaki derin duygular körelmez, kitabı her düşündüğünde aynı heyecanı duyar.

Ben çok erken yaşta okumaya başlamıştım ve kısa zamanda birçok yaşıtımdan daha fazla kitap okuyup, edebiyatın ve felsefenin derinliklerine dalmışım bile. Ama 5-6 yaşımda iken okuduğum bir kitap, kalbimde özel bir yer buldu. Clifford Symak'ın bir bilim-kurgu romanıydı; isminin Rusçası "DÜNYANIN YEŞİL KAPILARI" idi. Beni olağanüstü etkilemişti. Romandaki anlatım bir yunus tarafından yapılıyordu. Yunusların bizim medeniyetimizi (ve maalesef medeniyetsizliğini) nasıl algıladıklarını; insanların yunuslar üzerine bir takım bilimsel deney yaptıkları esnada, esasında yunusların bu deneyleri kullanıp insanları testlerden geçiriyor, davranışlarını anlamaya çalışıyordu. İnsandakinden çok daha üstün zeka ve etik değerlerine sahip olurken, insanlık medeniyetini hoşgörü ve sevgi ile "dünyanın yeşil kapılarından" seyrettiklerini; insanların hatalarını ebeveyn olgunluğu ve sabrıyla bağışladıklarını ve değişmelerini arzuladıklarını anlatıyordu. Bu kitap üzerine çok düşünmüştüm, sonraki yıllarda da. Bilim-kurgu olmasına rağmen o hikayede kalbimi çarptıran bir gerçeklik "tınısı" vardı.

devamı için tıklayın »